وانگه تکانی از دلم گرد هزاران ساله را
کوهی که پنهان کرده ام امشب هویدا می کنی

چون آفتاب آرزو از دور ها سر می زنی
در کلبه ی احزانی ام ای صبح ! ماوا می کنی

صبح سحر آمد ز در آخر نسیم بد خبر
می گفت دیگر کمترک یاد از دل ما می کنی

دیشب به گاه تاب و تب بس خنده زد هندوی شب
کای پشه بیجا خواهش از سیمرغ و عنقا می کنی

یک شام دیگر هم زدی آسان به عهدی پشت پا
ای بی وفا ! نیکو دل عشاق شیدا می کنی

حسرت به دل ماندم ولی دان این قدر ای نازنین
آخر شبی این خانه را از اشک دریا می کنی.

" از پیچ قبلی راه " « آرش امین زاده »