بس که زیبا شده آنان که ندانند تو را
در خیال انند که در خواب سرودیم از تو

آسمان بود که از دست زمین می افتاد
بس که ما در تب و تاب سرودیم از تو

گرچه « با بوسه ای از دور » دلی خوش کردیم
خوشتر از آن شب مهتاب سرودیم از تو

تشنگی ، آه ... چه ها با من و این شعر نکرد
هرچه با حنجره ی آب سرودیم از تو

موج بر موج شکن  خورده فقط می فهمد
که چه بی تاب در این قاب سرودیم از تو

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر ز هر که و هر کار ،خسته ام

دل خسته ، سوی خانه ، تن خسته می کشم
آوخ ... کزین حصار دل آزار ، خسته ام

بیزارم از خموشی تقویم روی میز
وز دنگ دنگ ساعت دیوار ، خسته ام

از او که گفت :
                    « یار تو هستم » ، - ولی نبود
از خود که بی شکیبم و بی یار ، خسته ام

تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید
از حال من مپرس ، که بسیار خسته ام

پ.ن : بشدت حیاتیه ! هم اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم !

 پ.ن : میشه یکی بگه معنیش چی میشه؟!!

به خیالم که تو دنیا واسه تو عزیز ترینم

آسمونها زیر پامه اگه با تو رو زمینم

به خیالم که تو با من یه همیشه آشنایی

به خیالم که تو با من دیگه از همه جداییم

من هنوزم نگرانم که تو حرفامو ندونی

این دیگه یه التماسه من می خوام بیای بمونی

من و تو چه بی کسیم وقتی تکیوم به باده

بد و خوب زندگی منو دست گریه داده

ای عزیز هم قبیله با تو از یه سرزمینم

تا به فردای دوباره با تو هم قسم ترینم

من هنوزم نگرانم که تو حرفامو ندونی

این دیگه یه التماس من می خوام بیای بمونی

بد وخوبمون یکی دست تو ،تو دست من بود

خواهش هر نفسم با تو هم صدا شدن بود

با تو هم قصه ی دردم همصدا تر از همیشه

دو تا همخونه قدیمی از یه خاکیم و یه ریشه

من هنوزم نگرانم که تو حرفامو ندونی

این دیگه یه التماسه من می خوام بیای بمونی

این شعر منو برد به 8-9 سال پیش ، یادش بخیر.یادم میاد تابستون بود شبا همیشه تو اتاقم ضبطمو می بردم میذاشتم رو تختمو تکیش می دادم به دیوار اون وقت این اهنگ ها رو گوش می دادم .... حتی اون موقع صدای داریوش دلنشین تر بود واسم تا الان ، شاید امروز بعد یه سال داریوش گوش داده باشم اونم یهویی.... دنبال یه سری آهنگ می گشتم تو کامپیوترم که چشمم به فولدر داریوش خورد آهنگهای قدیمیش منو برد به اون سالها ... دوران خوبی بود

یکی ندونه فکر می کنه که من 100 سالم باشه که اینجوری حسرت اون روزا رو می خورم ! آخه الان حس یه ادمیو دارم که انگار سالهاست که از خود واقعیش دور افتاده .... اون آدمی نیستم که همیشه بودم ....دلیلشم نمی دونم چیه ، یعنی شایدم می دونم !

پ . ن : باختییییییییییییییییم !!!

   پ . ن :می گم کیکم خوشگل تر بودااااا نورش خوب نبود واسه عکس !

آن دورها ، بر روی ماسه ی نرم نمور و گرم
مرد جوان به شهپر اندیشه ها سوار
در فکر عشق و شور جوانی خیال را
پرواز داده تا افق دور بیقرار
در پهنه های ساکت ساحل که نور ماه
گسترده بود سایه ی زیبای خویشرا
مردی نشسته خیره بر امواج آب ها
سر در میان دست نهادست بی صدا
ظهر گذشته آتش سوزان آفتاب
راهی نموده بود کسان را به سوی آب
دریای پرخروش ، هوسباز و مرگزا
بس داشت در گرفتن قربانیش شتاب
گرمی آفتاب و صفا و خروش موج
دعوت کند ورا به پهنه ی دریای بیکران
با گامهای محکم و اندیشه های عشق
میافکند به آب خود و می شود روان
دریای پر تلاطم و امواج سهمگین
افکنده دام خویش و نشسته ست در کمین
چنگال مرگ داس هراسان خویش را
نزدیک کرده بر سر قربانی غمین
گاهی طنین ناله و فریاد رفته بخت
بر هم زند سکوت طبیعی آب را
آن گه صدای قهقه ی موج خشمگین
گوید چه خوفناک ، به عاصی جواب را
دیگر خروش نیست ، صدا نیست ، هر چه هست
آبست و ماسه و شبحی ساکت و خموش
آخر گرفته قسمت و قربانیش ببر
دیگر چه حاجتست که بر آورد خروش

پ.ن. : متعاقبا برنده اعلام می شود !

پ.ن ۲ : برنده هم مشخص شد .... با آدرس ای- میل شون تماس می گیریم !

الانم بد جور دوس دارم بدونم فردا کیا باهام تماس میگیرن !!!

تو نیستی که ببینی

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاریست!

چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست!

چگونه جای تو در جان زندگی سبزست !

هنوز پنجره باز است.

تو از بلندی ایوان به باغ می نگری.

درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها

به آن ترنم شیرین ٬به آن تبسم مهر

به آن نگاه پر از آفتاب ٬ می نگرند.

تمام گنجشکان

که در نبودن تو

مرا به باد ملامت گرفته اند ؛

ترا به نام صدا می کنند !

هنوز نقش تو را از فراز گنبد کاج

کنار باغچه ٬

                 زیر درخت ها ٬

                                   لب حوض

درون آینه پاک آب می نگرند

تو نیستی که ببینی٬ چگونه پیچیده ست

طنین شعر نگاه تو در ترانه ی من .

تو نیستی که ببینی٬ چگونه می گردد

نسیم روح تو در باغ بی جوانه ی من.

چه نیمه شب ها٬ کز پاره های ابر سپید

به روی لوح سپهر

تو را  ٬ چنان که دلم خواسته ست ٬ ساخته ام !

چه نیمه شب ها – وقتی که ابر بازیگر

هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر

به چشم همزدنی

میان آن همه صورت ٬ تو را شناخته ام!

به خواب می ماند ٬

                        تنها ٬ به خواب می ماند

چراغ ٬ آینه٬ دیوار ٬ بی تو غمگینند

تو نیستی که ببینی

                       چگونه با دیوار

به مهربانی یک دوست ٬ از تو سخن می گویم

تو نیستی که ببینی ٬ چگونه از دیوار

جواب می شنوم.

تو نیستی که ببینی ٬ چگونه٬ دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه ٬ بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی٬ دل رمیده ی من

به جز تو  ٬ یاد همه چیز را رها کرده ست.

غروب های غریب

در این رواق نیاز

پرنده ساکت و غمگین  ٬

                             ستاره بیمار است

دو چشم خسته ی من

در این امید عبث

دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است

تو نیستی که ببینی !   

تصمیم گرفتم از این به بعد هر روز یه بیت شعر از حافظ به عنوان فال روز اینجا بذارم:

اینم فال امروز :

ابر  آذاری  بر آمد  باد نوروزی وزید     وجه می خواهم و مطرب که می گوید رسید

مرگ من روزی فرا خواهد رسید:
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار آلود و دور
یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید:
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروز، دیروزها!

دیدگانم همچو دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد درد

می خزند آرام روی دفترم
دستهایم فارغ از افسون شعر
یاد می آرم که در دستان من
روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خویش
می رسند از ره که در خاکم نهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو می روند
پرده های تیره ی دنیای من
چشمهای ناشناسی می خزند
روی کاغذها و دفترهای من

در اتاق کوچکم پا می نهند
بعد من،با یاد من بیگانه ای
در بر آیینه می ماند بجای
تارمویی،نقش دستی،شانه ای

می رهم از خویش و می مانم ز خویش
هر چه بر جا مانده ویران می شود
روح من چون بادبان قایقی
درافقها دور و پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکیب
روزها وهفته ها وماهها
چشم تو در انتظار نامه ای
خیره می ماند به چشم راهها

لیک دیگر پیکر سرد مرا
می فشارد خاک دامنگیر خاک!
بی تو،دور از ضربه های قلب تو
قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعدها نام مرا باران و باد
نرم می شویند از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام وننگ

• بعضی ها ، آینده را پیش بینی می کنند و بعضی می سازند ، شما چه می کنید؟
• پایتان را توی یک کفش نکنید ، آن که یک پا دارد «مرغ» است !
• آن هایی که خودشان را تافته جدا بافته می دانند « تک سایز » اند.
• صدایش را در نیاورید ولی بیصدا هم نباشید.
• کلاهتان پس معرکه است ، بی جهت به دنبالش نگردید.
• حتی « آه » ی نداریم که از نهادمان بر آید چه رسد که در بساطمان باشد.
• معمولا آنکه دم به تله نمی دهد ، از آن دم بریده هاست.
• یکی می گفت : زندگی دره ای است که تا به تهش نرسی به « عمق » ش پی نمی بری.

                                                                                                          حمید - شاد

آی عشق آی عشق
چهره ی آبیت پیدا نیست.

و خنکای مرهمی
                     بر شعله ی زخمی
نه شور شعله 
بر سرمای درون.

آی عشق آی عشق
چهره ی سرخت پیدا نیست.

غبار تیره ی تسکینی
                         بر حضور وهن
و دنج رهایی
               بر گریز حضور ،
سیاهی
         بر آرامش آبی
و سبزه ی برگچه
                     بر ارغوان

آی عشق آی عشق
رنگ آشناییت
پیدا نیست .

وانگه تکانی از دلم گرد هزاران ساله را
کوهی که پنهان کرده ام امشب هویدا می کنی

چون آفتاب آرزو از دور ها سر می زنی
در کلبه ی احزانی ام ای صبح ! ماوا می کنی

صبح سحر آمد ز در آخر نسیم بد خبر
می گفت دیگر کمترک یاد از دل ما می کنی

دیشب به گاه تاب و تب بس خنده زد هندوی شب
کای پشه بیجا خواهش از سیمرغ و عنقا می کنی

یک شام دیگر هم زدی آسان به عهدی پشت پا
ای بی وفا ! نیکو دل عشاق شیدا می کنی

حسرت به دل ماندم ولی دان این قدر ای نازنین
آخر شبی این خانه را از اشک دریا می کنی.

" از پیچ قبلی راه " « آرش امین زاده »

گلی که پشت پنجره ات بر حیاط می نگرد
اگرچه روی تو خوش کرده خود قرین بلاست
فغان ز نعمت وافر کند ز قسمت کم
همیشه قصه ی حسرت ز پشت پنجره هاست.

"از پیچ قبلی راه"

هر  چند  ز  باغ  رخ  تو  میوه نچیدیم
در  راه  غمت محنت  بسیار کشیدیم
آن  مرغ  گرفتار  و  اسیریم  که صد بار
آزاد  شدیم   از   قفس  اما    نپریدیم
آن باده خور مست و ملولیم  که هرگز
جز  زهر  فراقت  می  دیگر  نچشیدیم
آواره    عشقیم  ولی  از  دهن    خلق
فریاد  که  دیوانه     بیامد      نشنیدیم
دیوانه تریم از ره مجنون ، ولی افسوس
در   کوی   تو   آزردن   اطفال    ندیدیم
ای رهزن دل کبر و جفا هیچ روا  نیست
با ما که به جز عشق تو راهی نگزیدیم